ชุมชนแห่งป่าเอลิออร์, การรอคอยฤดูแห่งการหลอมละลาย

        แปลโดย : Garinx305

        แหล่งที่มาของภาพ : ลิงค์

※※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

        เอมิเลียในวัย 7 ขวบกำลังเผชิญกับทางตันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ

        เอมิเลียเป็นเด็กผู้หญิงที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายของเด็กนิสัยไม่ดี

        ผนังห้องของเธอยังคงเต็มไปด้วยรอยขูดขีดเขียน และการที่เธอจะไปกินขนมของคนอื่นก่อนอาหารเย็นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร บางครั้ง เธอก็ลืมแปรงฟันตอนกลางคืนแล้วแอบมาแปรงเอาในตอนเช้า

        ผู้ใหญ่รอบๆ ตัวเธอเป็นห่วงเธออยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเอมิเลียเป็นเด็กที่ฉลาดและมีพรสวรรค์ในการก่อปัญหา และเอมิเลียที่แสนฉลาดคนนี้ก็รู้ตัวเสมอในตอนที่ไม่มีทางหนีพ้นวิกฤติไปได้

        อย่างในตอนที่เธอกำลังเผชิญอยู่นี้

        ฟอร์ทูน่า: "ทุกคน! ช่วยด้วย! เกิดเรื่องใหญ่แล้วล่ะ!"

        ผู้หญิงที่มีตาแหลม และผมสีเงินสวย ฟอร์ทูน่า กำลังวิ่งผ่านป่า ใบหน้าของเธอกำลังซีด นี่เป็นครั้งแรกสำหรับใครก็ตามที่ได้เห็นฟอร์ทูน่าที่สงบและสง่างามอยู่เสมอนั้น กำลังตกอยู่ในความตื่นตระหนก และโดยธรรมชาติแล้ว ทั้งเอลฟ์และแขกชุดดำที่มาเยี่ยมเยียนหมู่บ้านนั้นจะมารวมตัวกันอยู่รอบๆ ตัวเธอ

        จูส: "ท่านฟอร์ทูน่า ท่านอยู่ในความตื่นตระหนกเช่นนี้... เกิดอะไรขึ้นขอรับ?"

        คนแรกที่พูดกับฟอร์ทูน่าก็คือเพื่อนเก่าของเธอ ชายร่างเพรียวผมสีเขียวและเป็นตัวแทนของกลุ่มคนชุดดำ เมื่อจูสกล่าวคำทักทาย ฟอร์ทูน่าก็เงยหน้าขึ้น และเมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าโศกของเธอ จูสก็เข้าใจ

        มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้ฟอร์ทูน่ามีสีหน้าแบบนี้ได้

        จูส: "กะ... เกิดอะไรขึ้นกับท่านเอมิเลียอย่างนั้นเหรอขอรับ?"

        ฟอร์ทูน่า: "......"

        หลังจากที่ได้ยินเสียงที่สั่นของจูส ฟอร์ทูน่าก็หันหลังให้กับเขา ที่เกาะอยู่ที่หลังก็คือเด็กผู้หญิงตัวเล็กผมยาวสีเงิน ใบหน้าที่น่ารักของเธอบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดในขณะที่เธอพยายามที่จะกลั้นหายใจ

        จูส: "นี่มัน...! ท่านเอมิเลีย เกิดอะไรขึ้นน่ะขอรับ?"

        เอมิเลีย: "ตุ่ม-ตุ่ม... ตุ่ม-ตุ่ม... ตุ่ม-ตุ่มของหนูเจ็บ..."

        จูสหน้าซีดลงอย่างรวดเร็วในขณะที่กำลังเดินไปมา

        จูส: "ท่านฟอร์ทูน่า กระผมไม่รู้ว่า 'ตุ่ม-ตุ่ม' หมายถึงอะไรน่ะขอรับ"

        ฟอร์ทูน่า: "'ตุ่ม-ตุ่ม' มันหมายถึง ช่วงท้องน่ะ แต่สิ่งที่เธอพยายามจะพูดก็คือ"

        จูส: "ท่านเอมิเลียปวดท้องอย่างงั้นเหรอขอรับ?"

        เอมิเลีย: "อืมมม"

        จูสยืนยันกับเอมิเลีย ที่พยายามจะทำให้ดีที่สุดเพื่ออดทนกับอาการปวดท้องที่ดูเหมือนจะปวดจนทนไม่ไหว

        แน่นอน ว่านั่นเป็นเรื่องหลอกลวง

        ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทำไมการแสดงของเอมิเลียถึงได้มาไกลขนาดนี้?

        คำตอบสั้นๆ ก็คือ เอมิเลียเป็นเด็กที่ประพฤติตัวไม่ดี ส่วนคำตอบยาวๆ ก็คือ เป็นเพราะจูสและกลุ่มของเขา

        ในขณะที่เอมิเลียถูกขังอยู่ในห้องเจ้าหญิง พวกผู้ใหญ่นั้นชอบที่จะนัดพบกันลับๆ กับจูส เอมิเลียเคยเจอเขาแค่ตอนที่เธอแอบหนีออกมา และเธอรู้สึกว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกันเพราะเก็บความลับร่วมกัน

        ฟอร์ทูน่าก็น่าจะรู้เรื่องนี้ แต่เธอก็ยังคงดื้อดึงที่จะให้เอมิเลียอยู่ห่างจากจูส เรื่องนี้ทำให้เอมิเลียเศร้าไม่น้อย และเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแกล้งปวดท้อง เพื่อที่จะทำให้ท่านแม่ฟอร์ทูน่าตื่นตระหนก ในตอนที่เธอตื่นตระหนก เธออาจจะพูดอะไรบางอย่างเช่น "เอมิเลียต้องการอะไรมั้ย" และเอมิเลียก็จะตอบว่า “ขอให้หนูได้เจอกับจูสหน่อยค่ะ”

        เอมิเลียเตรียมการอย่างขยันขันแข็งเพื่อแสดงว่าเธอเจ็บจนทนไม่ไหว แต่แผนกลับไม่ได้เป็นไปตามที่เธอคาดเอาไว้ ฟอร์ทูน่าตกอยู่ในความตื่นตระหนกมากกว่าที่เอมิเลียคาดไว้มาก และการที่ได้เห็นท่านแม่ที่ตื่นกลัวแบบนี้ก็ทำให้เอมิเลียตกใจเช่นกัน ฟอร์ทูน่าพาเอมิเลียมาที่จัตุรัสของหมู่บ้าน และตอนนี้ทุกคนก็รู้ถึงอาการของเธอแล้ว

        ถ้าเอมิเลียทิ้งการแสดงไปตอนนี้ล่ะก็ ชีวิตของเธอจะต้องจบลงอย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน ดังนั้นเธอเลยต้องดำเนินการแสดงต่อไป

        เอมิเลีย: "อุ โอ๊ย มันเจ็บ..."

        อาร์ช: "เอมิเลีย เธอกำลังเจ็บอยู่จริงๆ งั้นเหรอ? เธอไม่ได้แกล้งทำอยู่ใช่รึเปล่า?"

        เอมิเลีย: "...!"

        อาร์ช หนึ่งในเอลฟ์ที่อายุน้อยคนหนึ่งในหมู่บ้าน ถามคำถามที่เจาะจงไปที่เอมิเลียที่กำลังแสดงท่าทีสิ้นหวัง เขาไม่เพียงแค่ทิ้งเธอไว้ในห้องเจ้าหญิง แต่ยังดูการแสดงของเธอออกแล้วยังถามเธอต่อหน้าทุกคน ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าจะทำให้เธอลงเอยด้วยความลำบาก ช่างโหดร้ายจริงๆ

        ฟอร์ทูน่า: "อาร์ช พูดอะไรแบบนั้นน่ะ ดูสิว่าเธอเจ็บอยู่แค่ไหน ไม่มีทางที่เธอจะแกล้งทำหรอกนะ"

        อาร์ช: "แต่ว่า ท่านฟอร์ทูน่า เอมิเลียไม่เคยเป็นหวัดเลยนะครับ และเธอเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบจากแอปเปิ้ลเน่าที่ทำให้ทุกคนป่วยเมื่อก่อนด้วย แต่ตอนนี้ เธอดูไม่เหมือนเอมิเลียที่แข็งแรงที่พวกเรารู้จักเลย"

        ฟอร์ทูน่า: "งั้นนี่คือความเจ็บปวดที่แม้แต่เอมิเลียที่แข็งแรงของเราก็ยังรับไม่ได้ยังไงล่ะ"

        ที่นอนอยู่กลางจตุรัสของหมู่บ้าน คือเอมิเลียที่กำลังแสดงท่าทีสิ้นหวังกำลังสำรวจดูพวกผู้ใหญ่ ฟอร์ทูน่าทำหน้าที่เป็นโล่ป้องกันของเอมิเลียต่อกลุ่มคนที่นำโดยอาร์ช ผู้ซึ่งไม่มีทางปฏิเสธเธอได้

        จูส: "นี่มันแย่ที่สุดเลย ท่านเอมิเลีย ถ้า... ถ้าหากว่ามีวิธีอะไรที่กระผมจะทนรับความเจ็บปวดนี้แทนเธอได้ล่ะก็..."

        จูสคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเธอ เขาจับมือเอมิเลียเอาไว้ด้วยมือที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและการแสดงออกของเขาก็เต็มไปด้วยความกังวล

        เอมิเลีย: "จูส..."

        จูส: "ท่านเอมิเลียเคยปลอบโยนกระผมอย่างอบอุ่น เพราะฉะนั้น ครั้งนี้ขอให้กระผมได้อธิษฐานเพื่อท่านเอมิเลียเถอะขอรับ"

        เอมิเลีย: "อธิษฐาน?"

        จูส: "ใช่ขอรับ กระผมกลัวว่าจะไม่มีอะไรที่เราจะทำได้อีกแล้ว"

        ความเงียบปกคลุม ณ จัตุรัสของหมู่บ้านในขณะที่ทุกคนก้มหน้าลง แม้แต่ฟอร์ทูน่ากับอาร์ช ที่เพิ่งทะเลาะกัน ก็ยังเงียบลง ไม่สิ ฟอร์ทูน่าเอามือปิดปาก แสดงสีหน้าที่ดูเหมือนจะสะท้อนความเจ็บปวดเหลือทน และไหล่ของเธอก็สั่นเล็กน้อย

        เมื่อเห็นสิ่งนี้ก็ทำให้โลกของเอมิเลียพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

        ทำไมการแกล้งเล่นตลกของเธอถึงได้กลายมาเป็นอย่างนี้?

        เธอทำให้ท่านแม่เศร้าใจ เธอทำให้จูสเป็นห่วง และเธอก็คงจะทำให้ทุกคนลำบากใจด้วย ไม่ ไม่ เธอจะปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปไม่ได้

        การละเลยความสงบของจิตใจของทุกคนและการกำหนดความปรารถนาของเธอเองได้ส่งผลให้เกิดเรื่องนี้

        ฟอร์ทูน่า: "เอมิเลีย แม่จะคอยอยู่ใกล้ๆ  เธอจนกว่าเรื่องนี้จะจบเองนะ..."

        เอมิเลีย: "เอ๊ะ?"

        ฟอร์ทูน่า: "แล้วหลังจากนั้น เราจะเล่นกันให้สุดหัวใจไปเลย ฉันขอโทษนะ เอมิเลีย"

        เอมิเลีย: "ไม่ รอเดี๋ยว หยุดก่อน..."

        จูส: "ท่านเอมิเลีย กระผมไม่รู้ว่าตัวเองมีคุณสมบัติที่จะอธิษฐานให้กับความศักดิ์สิทธิ์ของเอลฟ์ได้หรือเปล่า แต่ได้โปรดให้กระผมทำมันเถอะขอรับ"

        เอมิเลีย: "ฮะ?"

        ฟอร์ทูน่าแตะแก้มของเธอเบาๆ อาร์ชปิดตาของเขา และจูสก็เริ่มอธิษฐานอย่างจริงจัง

        เมื่อเห็นสิ่งนี้ เอมิเลียเองก็สงสัยว่าเธอจะป่วยและตายจริงๆ หรือเปล่า น้ำตาเริ่มไหลออกมา และเธอก็เริ่มร้องไห้โดยที่ไม่รู้ตัว

        ฟอร์ทูน่า: "อะไรบางอย่างที่ทำให้เอมิเลียของฉันต้องเจ็บปวดแบบนี้มันคงจะแย่มากแน่ๆ เลย"

        เอมิเลีย: "ไม่... หนู... ไม่เจ็บอีกแล้วน่ะ..."

        ฟอร์ทูน่า: "เอมิเลีย?"

        เอมิเลีย: "ตุ่ม-ตุ่มของหนู... มันหยุดเจ็บแล้วน่ะ ดังนั้น..."

        ไม่สามารถแบกรับความผิดบาปของเธอและความกลัวที่จะตายของเธอได้ เอมิเลียเริ่มสารภาพ

        แม้ว่าจะมีโอกาสที่ทุกคนจะโกรธ แต่แน่นอนว่าการทำให้ทุกคนมีความโศกเศร้าอย่างมากจำเป็นที่ต้องถูกแก้ไข

        ในตอนที่เอมิเลียสารภาพ ฟอร์ทูน่าแลกเปลี่ยนสายตากับเธอ บางที เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องกังวลไปมากกว่านี้ อาจจำเป็นต้องมีการโกหกอีกเรื่องหนึ่ง ในท้ายที่สุด บางทีพวกเขาอาจบอกทุกคน

        เอมิเลีย: "ท่านแม่ฟอร์ทูน่า ท้องของหนูมัน..."

        ฟอร์ทูน่า: "หยุดเจ็บแล้วอย่างงั้นเหรอ?"

        เอมิเลีย: "ใช่ค่ะ"

        เอมิเลียพยักหน้าราวกับว่าเธอถูกตัดสินว่าเป็นคนบาป

        และนี่คืออาชญากรรมที่ยิ่งใหญ่ บางทีพวกเขาอาจจะเอาขนมของเธอไป หรือไม่ก็ถูกกำหนดเวลานอนให้เร็วขึ้น

        ฟอร์ทูน่า: "เอมิเลีย นั่นมันดีมากเลย"

        เอมิเลีย: "ฮะ?"

        เอมิเลีย ผู้ซึ่งเตรียมตัวที่จะถูกลงโทษ ถูกยกขึ้นไปในอากาศโดยฟอร์ทูน่า ฟอร์ทูน่า อาร์ช เหล่าเอลฟ์ และแม้กระทั่งคนในชุดดำ ทุกคนเริ่มเชียร์เธอ และไม่จำเป็นต้องพูด จูสก็เช่นกัน

        เขาลูบผมของเอมิเลียที่กำลังตื่นตระหนกอย่างเบาๆ

        จูส: "ท่านเอมิเลีย สุขภาพของท่านสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด เพื่อไม่ให้ท่านฟอร์ทูน่าและพวกเราที่เหลือต้องเป็นกังวล อย่าลืมใช้ผ้าห่มในสภาพอากาศหนาวเย็นด้วยนะขอรับ"

        เอมิเลีย: "ค่ะ เข้าใจแล้ว... ขอโทษด้วยนะ จูส"

        จูส: "ได้โปรดอย่าขอโทษเลย แค่คำ 'ขอบคุณ' ก็พอขอรับ โดยเฉพาะสำหรับคนที่ห่วงใยท่าน จำเอาไว้ว่าถ้าท่านไปทำให้ใครเดือดร้อน ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก กลับกัน ท่านควรจะขอบคุณพวกเขานะขอรับ"

        เอมิเลีย: "ขอบคุณนะ จูส"

        เพื่อตอบสนองต่อรอยยิ้มที่อ่อนโยนและคำพูดที่อ่อนโยนของเขา แทนที่จะขอโทษ เอมิเลียกลับขอบคุณเขา

        อย่าพูดว่าขอโทษ ให้พูดว่าขอบคุณ ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำพูดของจูสยังคงติดอยู่ในใจและยังถูกจารึกเอาไว้ในความคิดของเธอ

        แล้วก็

        เอมิเลีย: "ท่านแม่ฟอร์ทูน่า ขอบคุณค่ะ หนูทำให้ท่านแม่เป็นห่วงมากเลย..."

        ฟอร์ทูน่า: "ก็นะ จริงนั่นแหละ ฉันเป็นห่วงมากๆ เลย ในอนาคตพยายามอย่าทำให้ฉันเป็นห่วงมากนะ"

        เอมิเลีย: "แต่ท่านแม่จะได้เตรียมพร้อมรับมือกับมันมากขึ้นในอนาคตยังไงล่ะ"

        ฟอร์ทูน่า: "... ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มสอนเด็กคนนี้จากตรงไหนดี"

        แต่ในไม่ช้าคิ้วที่ขมวดของฟอร์ทูน่าก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่สวยงาม

        ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

        ฟอร์ทูน่า: "ขอโทษที่ต้องให้นายมาแสดงท่าทางแบบนั้นกับฉันด้วยนะ จูส"

        จูส: "ไม่เลยขอรับ เพื่อเห็นแก่ท่านฟอร์ทูน่าและท่านเอมิเลียแล้ว กระผมจะทำทุกอย่าง.... ถึงแม้ว่า ในตอนแรก กระผมจะเริ่มตื่นตระหนกและรู้สึกว่าจะทำต่อไปไม่ไหวแล้วก็ตาม"

        ฟอร์ทูน่ายิ้มอย่างบิดเบี้ยวให้กับเขา จูสก้มลงเล็กน้อยเพื่อรองรับเอมิเลีย ที่เผลอหลับไปอย่างหมดเรี่ยวแรง ในตอนนี้ เธอกำลังน้ำลายไหลอยู่บนเสื้อคลุมสีดำของจูสอย่างน่ารัก

        ฟอร์ทูน่า: "อ๊ะ เอมิเลียกำลังน้ำลายไหลอยู่ล่ะ... ฉันคิดว่าเราน่าจะมีเสื้อคลุมสำรองอยู่ที่บ้านนะ" (ถ้อยคำนี้ค่อนข้างคลุมเครือ แต่คำว่า “บ้าน” ในที่นี้น่าจะหมายถึงบ้านของฟอร์ทูน่า)

        จูส: "ถ้ามันออกมาจากปากของท่านเอมิเลียล่ะก็ สำหรับพวกเราแล้วมันคงจะเป็นพรอันศักดิ์สิทธิ์น่ะขอรับ"

        ฟอร์ทูน่า: "นั่นมันค่อนข้างเกินไปหน่อยนะ แล้วถ้าจริงล่ะก็ มันก็น่าขยะแขยงมากเลยล่ะ"

        ฟอร์ทูน่าเอียงศีรษะด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ที่สะท้อนอยู่ในดวงตาอเมทิสต์ของเธอก็คือเอมิเลียที่กำลังนอนหลับอยู่

        ฟอร์ทูน่า: "อย่างที่พูดไปนั่นแหละ ฉันจะมีความสุขมากเลยถ้าต่อไปนี้นายจะไม่พูดอะไรแปลกๆ ออกมาอีกน่ะ"

        จูส: "แน่นอนขอรับ ต่อไปนี้กระผมจะคอยระวังก็แล้วกัน... และก็กระผมจะขออธิษฐานให้เธอมีสุขภาพแข็งแรงและมีความสุขนะขอรับ"

        ฟอร์ทูน่า: "ตอนที่เรามาที่นี่ครั้งแรก ได้เห็นความกังวลในตัวเธอมันช่างเลวร้ายเหลือเกิน ถึงแม้ว่าจะมอบหน้าที่ของผู้พิทักษ์ให้อาร์ชแล้วก็ตาม ฉันไม่สามารถทิ้งเธอได้ และตอนนี้ ก็มากยิ่งขึ้น..."

        เด็กสาวที่เธอรักนั้นก็น่ารักมากเลย และเธอก็เป็นห่วงเป็นใยอยู่ตลอด ความปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไปนั้นช่างมากเหลือเกิน

        เมื่อได้ยินคำพูดของฟอร์ทูน่า จูสก็ขยับริมฝีปากอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่ และหลังจากนั้น

        เอมิเลีย: "ท่านแม่ฟอร์ทูน่า... เป็นคนขี้แย... เหมือนกับ... จูส..."

        ในความฝันอันไกลโพ้น เอมิเลียพึมพำออกมา ฟอร์ทูน่าและจูสมองหน้ากัน และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

        ฟอร์ทูน่า: "เห็นได้ชัดเลยว่าเธออยู่ในความฝัน ถึงได้ลืมไปว่าใครกำลังปกป้องใครอยู่"

        จูส: "นั่นสิขอรับ เธอจะต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ยอดเยี่ยมแน่นอน ท่านฟอร์ทูน่าก็เช่นเดียวกันเมื่อครั้งยังเล็ก พร้อมกับพี่ชายของท่าน..."

        ฟอร์ทูน่า: "หยุดพูดถึงเรื่องเมื่อนานมาแล้วเลยนะ! จริงๆ เลย คนที่รู้จักใครมาตั้งแต่เด็กมักจะเป็นแบบนี้ตลอด หยุดทำเหมือนกับฉันเป็นเด็กได้แล้วนะ"

        ฟอร์ทูน่าหันหน้าหนีจากจูส ที่รีบค้นหาคำอธิบาย

        จูส: "ไม่ ไม่ กระผมไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นนะขอรับ..."

        เอมิเลีย: "หยุดเถียงกัน... ได้แล้ว..."

        ต่อเอมิเลีย ผู้ซึ่งใช้การพูดขณะหลับของเธอเป็นคำแนะนำ จูสและฟอร์ทูน่าก็หัวเราะอีกครั้ง และเป็นเวลานาน ที่ฉากนี้ยังคงดำเนินต่อไป