แปลไทยโดย : Garinx305
※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※
―นี่มันแย่จริงๆ แล้ว
เขารู้สึกถึงพื้นแข็งที่สัมผัสกับแก้มของตัวเอง และตระหนักได้ว่าตัวเขานั้นได้ล้มลง
เรี่ยวแรงของเขาหายไปอย่างสมบูรณ์ และนิ้วของเขาก็ได้สูญเสียความรู้สึกไปแล้ว
ความร้อนจากลำไส้มันช่างแสนสาหัสจนเขาอยากจะฉีกคอตัวเองออกมา
―ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน
ทันทีที่เขาอ้าปากเพื่อที่จะกรีดร้อง สิ่งที่ไหลออกมานั้นไม่ใช่เสียงกรีดร้อง มันเป็นก้อนเลือด
เขาอาเจียนเลือดออกมาเป็นจำนวนมากในขณะที่เขาไอ ฟองเลือดเริ่มขึ้นที่มุมปากในขณะที่เขากลืนน้ำลาย ภายในมุมมองของเขาที่ค่อนข้างมืดสลัว พื้นนั้นถูกย้อมไปด้วยสีแดง
―อ่า ทั้งหมดนี่มัน เลือดของฉัน?
มันมีปริมาณมากพอที่จะแช่ตัวของเขาที่ล้มลง เลือดคิดเป็นประมาณ 8 เปอร์เซ็นต์ของร่างกายมนุษย์ และว่ากันว่าถึงแม้จะสูญเสียไปแค่ประมาณหนึ่งในสามก็ยังสามารถเป็นอันตรายต่อชีวิตได้ แต่ ― ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียมันไปเกือบหมดแล้ว
เขาหยุดอาเจียนเป็นเลือด แต่ 'ความร้อน' ที่รู้สึกราวกับว่ามันกำลังจะเผาเขายังคงอยู่ เขายื่นมือไปที่ช่องท้องของตัวเองอย่างยากลำบาก และเมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เป็นไปไม่ได้ที่นั่น เขาก็เข้าใจ
―ท้องของฉันถูกเปิดออก สินะ
ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะรู้สึกร้อน ดูเหมือนว่าสมองของเขาจะสับสนว่า 'ความเจ็บปวด' เป็น 'ความร้อน'
เขาเกือบจะถูกฉีกออกเป็นสองส่วน มีเพียงผิวหนังด้านหลังเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่รั้งตัวเขาเอาไว้
สั้นๆ ก็คือ นี่ดูเหมือนว่าจะเป็น 'รุกฆาต' สำหรับเขาแล้ว
ทันทีที่เขาตระหนักถึงสิ่งนี้ สติของเขาก็เริ่มที่จะจางหายไป
แม้แต่ความร้อนที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดก็หายไป แม้แต่ความรู้สึกที่ไม่พึงประสงค์ของเลือดและความรู้สึกในมือที่เขาเคยใช้สัมผัสถึงอวัยวะของตัวเอง ทั้งหมดนี้ได้จางหายไปพร้อมกับจิตสำนึกของเขา
สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือร่างกายของเขา ที่ไม่สามารถไปอยู่กับจิตวิญญาณของเขาได้
ร่างกายนี้ใช้จิตสำนึกที่กำลังจะหายไปเพื่อเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย มันได้เงยหน้าขึ้นมอง
รองเท้าสีดำได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นขึ้นในแอ่งเลือดต่อหน้าต่อตาเขา มีใครบางคนอยู่ตรงนั้น และใครคนนั้นก็น่าจะเป็นคนที่ฆ่าเขา
น่าแปลก ที่เขาไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะมองไปที่หน้าของพวกมัน คนๆ นี้คือคนที่ปลิดชีวิตของเขา และถึงกระนั้นเขาก็ยังตัดสินใจที่จะเป็นเพียงผู้ชมความตายของตัวเอง เขาไม่มีเบาะแสว่าพวกมันเป็นใคร แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจในเรื่องนั้น
เขาเพียงปรารถนาให้หญิงสาวปลอดภัยก็เท่านั้น
"―บารุ?"
เขารู้สึกเหมือนกับว่าได้ยินเสียงเหมือนกับระฆัง
เขาอยู่นอกเหนือจากจุดที่จะสามารถแยกแยะความรู้สึกของตัวเองได้ ดังนั้นเขาคงจะแค่คิดไปเอง
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ความจริง เขาก็ยังคงรู้สึกสบายใจ
เพราะฉะนั้น―
"―!"
เสียงกรีดร้องเพียงสั้นๆ แล้วพรมโลหิตก็ได้ต้อนรับคนอีกคนหนึ่ง
เธอล้มลงข้างๆ เขา ตรงที่แขนของเขาอยู่พอดี
มือสวยๆ ของเธอได้ล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง และได้ประสานกับของเขา
―อาจจะเป็นเพียงแค่ความบังเอิญ
เขารู้สึกว่านิ้วของเธอขยับเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังบีบมือของเขา
"...รอ"
เขาบังคับให้สติที่หายไปของตัวเองกลับมาชั่วขณะหนึ่ง ความเจ็บปวดและความร้อน ทั้งหมดก็ได้จางหายไป มันเป็นความพยายามที่ไร้ความหมาย ไม่มีอะไรนอกจากผู้แพ้ที่เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์
แต่ถึงอย่างนั้น―
"ฉันจะ ช่วยเธอ―"
―ให้ได้เลย
ในตอนนั้นเอง ชีวิตของ นัตสึกิ สุบารุ ก็ได้ดับลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น