แปลไทยโดย : Garinx305
※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※
การสืบสวนได้นำพาพวกเขาเข้าไปในสลัม และตามปกติแล้วพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับสัญญาณของความอันตราย―แต่ตรงกันข้ามกับความคาดหวัง การพัฒนาที่คาดไม่ถึงส่งผลให้สุบารุสามารถพิสูจน์ได้ว่าตัวเองมีประโยชน์
"ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ที่นี่เป็นสถานที่ที่อ่อนโยนสุดๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย... หรือว่าช่วงเวลาที่ฉันจะเป็นที่นิยมจะมาถึงแล้ว?! นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ตอนอยู่อนุบาลเลยนะเนี่ย!"
สุบารุนั้นมีหน้าตาที่น่ารักมากเมื่อตอนที่เขาเป็นเด็ก และผมของเขาก็ยาวเช่นกัน ซึ่งมักจะทําให้เขาถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงอยู่บ่อยๆ ― ในทางกลับกัน เขากลับมาลงเอยแบบนี้ในอีกสิบปีต่อมา ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่เรื่องที่น่าหัวเราะเลยซักนิด
"ก็นะ นี่เป็นแค่เพียงการคาดเดา แต่ว่า..."
"ขอฟังหน่อยสิ! ถ้าหากมันจะมีหลักการทางวิทยาศาสตร์... ไม่สิ ในเมื่อที่นี่เป็นโลกแฟนตาซี ก็ควรจะเป็นหลักการทางเวทมนตร์สิ? ถ้าหากมันจะมีหลักการทางเวทมนตร์สำหรับเรื่องนี้ ฉันก็อยากจะฟัง"
"นี่อาจจะไม่ใช่คําตอบที่นายหวังเอาไว้ แต่คงเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาของนาย นายค่อนข้างสกปรกและมีร่องรอยของเลือดติดตัว ผู้คนที่นี่ดูเหมือนจะลำบากมากเหมือนกัน ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่านายอาจจะมีปฏิสัมพันธ์ด้วยได้"
"ฉันเข้าใจแล้วล่ะ บ้าเอ้ย!"
ตอนนี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นมิตร ในหมู่พวกเขาเป็นหญิงชราที่เสนอผลไม้แห้งขนาดเล็กให้เขา พร้อมกับพูดว่า "กินนี่ แล้วใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็งนะ" และในตอนที่เขาพยายามใส่มันเข้าไปในปากอย่างประหม่า เขารู้สึกว่ามันมีความหวานเล็กน้อยภายใต้พื้นผิวแข็ง แล้วกลิ่นเหม็นอันน่าสะพรึงกลัวก็ไหลออกมาอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่ว่าจมูกของเขาถูกทำลายจากภายในทำให้เขาสลบไป
"บ้าเอ้ย! ฉันคิดว่าเธอเป็นคนมีนํ้าใจ แต่นี่เธอวางยาฉันงั้นเหรอ! นั่นมันยาพิษชัดๆ! มันเหมือนกับว่าร่างกายของฉันกำลังถูกเผาไหม้อยู่เลย! ฉันอาจจะต้องตายที่นี่จริงๆ ก็ได้! หรือถ้ามองจากมุมมองของสังคมมันก็คงเหมือนกับฉันถูกปอกลอกและตายในที่สุด!"
"ดูเหมือนว่านายจะได้รับผลบ๊กโกะมานะ มันจะช่วยกระตุ้นมานาภายในตัวเมื่อนายกินมันเข้าไป แถมยังช่วยเร่งการรักษาและอื่นๆ ด้วยนะ ถึงผลของมันจะแตกต่างกันไปตามแต่ละคน แต่สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว มันทำให้รู้สึกผ่อนคลายน่ะ..."
ซาเทลล่าวางนิ้วลงบนริมฝีปากของเธอแล้วส่งเสียง "อืมม" ในขณะที่เธอมองดูสุบารุตัวร้อนขึ้นและเหงื่อออกในขณะที่เขาหายใจอย่างรุนแรง
"สำหรับฉันแล้วดูเหมือนว่าร่างกายของนายจะหมุนเวียนมานาได้ดีมากนะ แต่ถ้ากินมากเกินไป นายอาจจะตายได้"
"บอกก่อนที่ฉันจะกินเข้าไปสิ! ทีนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะ?!"
"นั่นสินะ... พัค"
เมื่อตอบสนองต่อการเรียกของเธอ พัคก็โผล่ออกมาจากภายในผมของเธอ การเคลื่อนไหวของเขาค่อนข้างทื่อและความมีชีวิตชีวาก่อนหน้านี้ก็ได้หายไป ถ้าให้พูดง่ายๆ ก็คือ เขากำลังง่วงสุดๆ
และดูเหมือนว่าพัคจะไม่ได้ฟังการสนทนาของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ เขาขยี้ตาโตๆ ของเขาแล้วพูดว่า
"อะไรงั้นเหรอออ? ผมถึงขีดจำกัดแล้วนะ เธอรู้มั้ย..."
"งั้นเธอก็ควรที่จะเติมพลังให้เต็มก่อนที่จะเข้านอนนะ มีข้าวให้เธออยู่ตรงนั้นน่ะ"
ขณะที่เขารู้สึกถึงความจิกกัดเล็กน้อยจากคำพูดของเธอ สุบารุก็ตระหนักได้ว่าพัคกำลังมองมาที่เขา ในตอนนี้ดวงตาที่ง่วงนอนของเขากำลังเป็นประกายราวกับกำลังมองดูอาหารอันโอชะ
"ได้จริงๆ งั้นเหรอ"
"ชะ-ช่วยอ่อนโยนหน่อยนะ"
แม้จะมีความกังวลเล็กน้อยว่าเขาจะถูกกิน สุบารุก็ตอบออกไปอย่างเริงร่า พัคให้การตอบสนองที่คลุมเครือแล้วเหยียดร่างเล็กๆ ของเขาบนไหล่ของซาเทลล่า
"เอาล่ะ กินล่ะนะ"
ทันทีหลังจากนั้น สุบารุก็รู้สึกว่าสิ่งที่กำลังอาละวาดอยู่ในตัวเขาเริ่มถูกระบายออกไปในปริมาณมาก ถึงมันยากที่จะบอกได้ว่ามันออกมาจากตรงไหนก็เถอะ ถ้าจะให้เขาต้องพูด มันเหมือนกับว่ามันถูกระบายออกจากทุกรูขุมขนบนร่างกายของเขา นั่นทำให้เขาค่อนข้างที่จะรู้สึกอึดอัด
"นั่นเป็นการรักษาที่ค่อนข้างดีเลยนะ"
พัคจับมือเขาเพื่อเป็นการแสดงการขอบคุณ สุบารุต้องการตอบกลับด้วยประโยคที่ว่า "ยินดีเป็นอย่างยิ่ง" แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่างกาย
ความร้อนได้แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเย็น และมันก็ไม่ใช่ความหนาวเย็นธรรมดาด้วย เขารู้สึกได้จากภายในของตัวเอง
เขาจับไหล่ของตัวเองไปโดยสัญชาตญาณ ภาพของฉากนี้ทําให้ซาเทลล่าจ้องมองไปที่พัคด้วยความตําหนิ
"พัค"
"โทษที โทษที มันผ่านมาสักพักแล้วดังนั้นผมเลยควบคุมไม่ได้น่ะ แต่เกทของเขามันให้ความรู้สึกแปลกๆ นะ ดูเหมือนมันจะไม่ได้ถูกใช้มากนัก แต่มันปล่อยมานาออกมาทันที นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ผมทำเกินไปหน่อย"
ฮิฮิ เขาหัวเราะอย่างเขินอายขณะที่เคาะหัวตัวเอง แต่สำหรับสุบารุแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าจะหัวเราะได้เลย
และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่คำที่ไม่คุ้นเคยถูกใช้ เช่น 'เกท' หรือ มานา
"น่าจะเป็นอะไรอย่าง MP สินะ... และที่ฉันอยู่ในสถานะนี้ก็เป็นเพราะว่ามันถูกระบายออกไป"
สมองเกมเมอร์ของเขาเริ่มทำงานขึ้นอีกครั้ง มันสามารถทำความเข้าใจแนวคิดเหล่านี้ได้ทันที
คำถามก็คือ MP นั้นสำคัญแค่ไหนในโลกใบนี้ ถ้าหากการฟื้นฟู MP จะต้องมีค่าตอบแทนที่สูงมากล่ะก็ ก็อาจกล่าวได้ว่านี่เป็นสิ่งที่ยุ่งยากมาก
"โทษทีนะ แต่เราคุยเรื่องนี้กันทีหลังดีกว่านะ"
"ผมไตร่ตรองถึงการกระทําของตัวเองแล้ว แต่ผมไม่เสียใจเลย แล้วก็นะ มันอร่อยมากเลยล่ะ"
ท่าทางของพัคนั้นคล้ายกับตัวเอกของการ์ตูนเรื่องหนึ่ง แล้วซาเทลล่าก็ไม่ได้ตำหนิเขารุนแรงมากนัก ซึ่งถ้าตัดสินจากสิ่งนี้ มันก็คงจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่มากนัก ถ้าเป็นอย่างนั้น มันคงไม่ดีสำหรับเขาที่จะปล่อยเรื่องนี้ไป
"ใจเย็นๆ อย่างน้อยฉันก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองจะถูกเผาตายแล้ว ที่สำคัญกว่านั้น มาตามหาคนร้ายกันต่อเถอะ สถานที่ก็ได้ถูกกําหนดเอาไว้แล้วเป็นเพราะความพยายามของฉัน ต้องขอบคุณสำหรับความพยายามของฉันในที่สุดพวกเราก็-"
"ฉันเข้าใจว่านายดีใจที่ได้เป็นประโยชน์ แต่การพูดซ้ำถึงสองครั้งมันดูไม่ดีเอามากๆ เลยนะ"
เขาอยากที่จะเปลี่ยนเรื่อง แต่สุดท้ายมันกลับฟังดูเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กอวดดี ซาเทลล่าดูเหมือนจะเสียใจที่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเขา แล้วสุบารุก็ฝืนยิ้มให้กับเธอ แต่มันถึงเวลาแล้วที่พวกเขาตัดสินใจที่จะเข้าไปในส่วนลึกของสลัม
"ขอโทษนะ ผมไม่มีเวลาแล้วล่ะ"
เมื่อพูดแบบนั้นแล้ว พัคที่ยังอยู่บนไหล่ของซาเทลล่าก็เอนตัวพิงที่คอของเธออย่างอ่อนแรง ขนสีเทาของเขาถูกแต่งแต้มด้วยแสงเล็กน้อย แสงสั่นไหวเล็กน้อยราวกับว่าเขาสามารถหายตัวไปได้ทุกเมื่อ
"มันดูเหมือนกับว่าเขากำลังจะตายเลยนะ"
"นั่นเป็นเพราะผมฝืนตัวเองจริงๆ ไงล่ะ ผมใช้มานาเพื่อการคงอยู่ ดังนั้นเมื่อผมหายไปมันก็จะหายไปด้วย ― คริสตัลของผมน่ะ ขอร้องล่ะ"
"เข้าใจแล้ว ขอโทษที่กดดันเธอมากไปนะ พัค แล้วก็ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ"
ซาเทลล่าดึงคริสตัลสีเขียวขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากอกของเธอ มันรู้สึกค่อนข้างแตกต่างจากสิ่งที่จะถูกเรียกว่าอัญมณี เท่าที่สุบารุรู้ เขาพูดได้เพียงแค่ว่ามันดูเหมือนกับคริสตัล
พัคเดินไปตามแขนของซาเทลล่าเพื่อเอื้อมมือไปหาคริสตัล แล้วเขาก็หันไปหาเธอในขณะที่ร่างเล็กๆ ของเขาโอบรับมันไว้
"ผมแน่ใจว่าเธอรู้อยู่แล้ว แต่อย่าฝืนเกินไปล่ะ แล้วถ้าสถานการณ์ดูวิกฤตมากล่ะก็ ใช้โอโดของเธอบังคับให้ผมออกมาเลยนะ"
"เข้าใจแล้ว ฉันไม่ใช่เด็กนะ ฉันดูแลตัวเองได้น่า"
"ผมสงสัยน่ะ แล้วก็ผมไม่สามารถพูดได้ว่าผมเชื่อใจลูกสาวของตัวเองมากในเรื่องนั้นหรอกนะ เพราะฉะนั้นผมฝากนายด้วยนะ สุบารุ"
รอยยิ้มของพัคนั้นเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจในขณะที่เขาละสายตาจากซาเทลล่าที่กำลังไม่พอใจและหันไปทางสุบารุ
สุบารุคิดว่าการปฏิสัมพันธ์ของพวกเขานั้นเหมือนกับพ่อแม่และลูกมากๆ เมื่อมองดูพวกเขา แล้วเขาก็ตีหน้าอกของตัวเองเมื่อเขาถูกเรียกไป
"โอเค ฝากเธอไว้กับฉันได้เลย นายสามารถคาดหวังสิ่งดีๆ จากเซ็นเซอร์กระวนกระวายใจของฉันได้ ถ้าการแจ้งเตือนอันตรายของฉันดังขึ้นล่ะก็ เราจะถอยทันที!"
"ถึงฉันจะไม่เข้าใจครึ่งหนึ่งของสิ่งที่นายพูด แต่ฉันเชื่อใจนายนะ―เอาล่ะ ราตรีสวัสดิ์นะ พัค ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ"
พัคมองเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะหายไปจากโลกใบนี้ อย่างที่เขาพูด ร่างกายของเขาเริ่มกระจายเป็นอนุภาคของแสง ภาพนี้คงเป็นไปไม่ได้ในโลกเก่าของสุบารุ และมันทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว
หลังจากที่พัคหายไปแล้ว ซาเทลล่าก็เริ่มลูบคริสตัลราวกับว่ามันมีค่ามากสำหรับเธอ แล้วใส่มันกลับเข้าไปในอกของเธอ
ถ้าว่ากันตามรูปแบบทั่วไปแล้ว แก่นแท้ของพัคคงถูกเก็บเอาไว้ในนั้น ในรูปแบบที่ไร้ตัวตนสินะ
"ตอนนี้เราอยู่กันตามลำพังแล้ว แต่ว่า... นายอย่าพยายามทำอะไรแปลกๆ เชียวล่ะ ฉันใช้เวทมนตร์ได้นะ"
เพราะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ บางทีเธออาจจะคิดว่าเขาแค่มองหน้าอกของเธอ เพื่อเป็นการตอบสนองต่อคำตักเตือนของเธอ สุบารุจึงยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณและเริ่มส่ายหัว
"ไม่มีทางหรอกน่า! ฉันไม่ได้อยู่ตามลำพังกับผู้หญิงมาตั้งแต่ชั้นประถมแล้ว ไม่มีอะไรที่ฉันทำได้หรอกนะ เธอก็เคยเห็นทักษะด้านความสัมพันธ์ของฉันแล้ว ใช่มั้ยล่ะ?"
"ถึงจะฟังดูเหลวไหลเอามากๆ แต่ก็น่าเชื่อถือจริงๆ นั่นล่ะ... เอาล่ะ ไปกันเถอะ แต่ตอนนี้ไม่มีพัคคอยเฝ้าระวังให้ เพราะฉะนั้นพวกเราจะต้องระวังให้มากขึ้นนะ"
บางทีคงเพราะตะลึงที่สุบารุพองหน้าอกของเขาด้วยความภาคภูมิใจ ซาเทลล่าเลยกระชับเสื้อคลุมของเธอและเดินนำหน้าเขาไป แล้วเธอก็หันไปหาเขาโดยที่ไม่ขยับจากจุดที่เธออยู่
"งั้นฉันจะเป็นแนวหน้าให้เอง ส่วนนายคอยเฝ้าระวังทางด้านหลังไว้นะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นละก็ ให้เรียกฉันทันทีเลยนะ อย่าพยายามทำอะไรด้วยตัวเองล่ะ ฉันไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของนาย แต่ว่า... นายน่ะอ่อนแอ"
"ถึงจะเกริ่นนำแบบนั้น แต่ฉันก็เกลียดเธอไม่ลงจริงๆ"
หากเธอต้องการที่จะรักษาภาพลักษณ์ที่เย็นชาของเธอล่ะก็ เธอก็ควรจะเว้นว่างก่อนที่จะพูดว่า "นายน่ะอ่อนแอ" แล้วพูดให้มันดูเข้มงวดกว่านี้
มันแสดงให้เห็นถึงความมีน้ำใจของเธอที่เธอไม่สามารถปิดบังได้ เธอช่างน่ารักไปจนถึงแก่นแท้จริงๆ
ดูเหมือนซาทเลล่าอยากจะบ่นบางอย่างในขณะที่เขาเร่งเร้าเธอต่อไป แล้วการค้นหาของพวกเขาสองคนก็ได้เริ่มขึ้น
ถึงจะพูดแบบนั้น ภารกิจของพวกเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไป ค้นหาผู้อยู่อาศัยบางคน อธิบายลักษณะของคนร้าย ถามว่าพวกเขารู้จักคนที่มีลักษณะแบบนี้บ้างมั้ย ซํ้าแล้วซํ้าอีก
สุบารุเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ และเขาก็เริ่มคุ้นชินกับมันมากขึ้นเรื่อยๆ
"บางทีนั่นอาจจะเป็นเฟลท์ก็ได้นะ สาวน้อยผมบลอนด์แสนเจ้าเล่ห์ ใช่มั้ยล่ะ"
ข้อมูลที่เป็นประโยชน์นี้มาจากคนที่สิบสี่ที่พวกเขาถาม เขาเป็นอีกคนหนึ่งที่สุบารุเรียกหาด้วยวิธีที่คุ้นเคยเช่น "โย่ พี่ชาย เป็นยังไงบ้าง?"
เขามองดูลักษณะอันสกปรกของสุบารุด้วยความเห็นอกเห็นใจและ
"ถ้าเป็นเฟลท์ล่ะก็ ของที่หายไปของเธอตอนนี้น่าจะอยู่ที่โกดังสินค้าที่ถูกขโมยมาแล้วล่ะ สินค้าที่ถูกขโมยมาจะถูกติดป้ายและเก็บเอาไว้ที่นั่น แล้วเจ้าของร้านก็รวบรวมพวกมันแล้วเอาไปขายที่อื่น"
"เป็นระบบที่แปลกจริงๆ... แล้วถ้าเกิดเจ้าของร้านหนีไปพร้อมกับสินค้าล่ะ?"
"เขาเป็นเจ้าของก็เพราะว่าพวกนั้นเชื่อว่าเขาจะไม่ทำอย่างนั้น แต่ก็นะ ถึงแม้ว่าเธอจะบอกเขาว่าคุณมีของที่ขโมยมาจากผมอยู่ ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะคืนมาทั้งอย่างนั้นหรอกนะ เธอจะต้องเจรจาต่อรองเพื่อมัน"
เพราะการที่ถูกขโมยนั้นเป็นเพราะความประมาทของตัวเหยื่อเอง นั่นคือตรรกะของสลัม และเขาจะยัดเยียดมันให้กับพวกนั้นด้วยเสียงหัวเราะทั้งๆ ที่เขามีทัศนคติที่ดี
พวกเขาได้ที่อยู่ของโกดังสินค้ามาจากชายคนนั้น และดูเหมือนว่าเธอจะได้พบกับของที่ถูกขโมยไปในเร็วๆ นี้
อย่างไรก็ตาม ปัญหาใหม่ก็ได้เกิดขึ้น ปัญหาก็คือพวกเขาทั้งสองนั้นไม่มีเงินอยู่กับตัวเลย
"เขาบอกให้พวกเราซื้อมันกลับมา แต่ตอนนี้จะเอายังไงดีล่ะ? นอกจากข้อบกพร่องของพวกเราในเรื่องนี้แล้ว ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอีเว้นท์ที่พวกเราจะถูกคิดราคาแพงเกินเหตุหรืออะไรซักอย่างแน่เลย"
"ฉันแค่จะไปเอาของของฉันที่ถูกขโมยไปเอง น่าสงสัยจังเลยว่าทำไมฉันจะต้องจ่ายเงินเพื่อให้ได้มันคืนมา..."
เมื่อปัญหานั้นเป็นปัญหาด้านการเงิน สีหน้าของซาเทลล่าก็ขุ่นมัวลงไปในทันที ถึงแม้คำพูดพึมพำที่เกิดขึ้นเองของเธอนั้นจะถูกต้อง แต่มันก็จริงด้วยที่ฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาไม่ใช่คนที่จะเอนเอียงเพราะเรื่องนั้น เพื่อที่จะแก้ปัญหาอย่างสันติ และน่าเชื่อถือ มันคงจะดีกว่าถ้าทำตามคำแนะนำของผู้ชายคนนั้น
อย่างไรก็ตาม
"เหรียญตราที่ถูกขโมยไปเนี่ยมันมีราคาแพงมากรึเปล่า? แม้ว่าพวกนั้นจะคิดราคาแพงเกินไป แต่ถ้าไม่รู้มูลค่าทางตลาดล่ะก็ มันก็จะ..."
"มันมีอัญมณีเล็กๆ อยู่ตรงกลางน่ะ ฉันก็ไม่รู้มูลค่าทางการเงินของมันเหมือนกัน แต่มันไม่ถูกอย่างแน่นอน"
"อัญมณีสินะ อืม... นี่มันยุ่งยากซะแล้วสิ"
ไม่ว่าใครก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่ามันมีค่าเพียงแค่ชำเลืองมอง นั่นคือเอฟเฟกต์อันแสนจะมีประโยชน์ของอัญมณี แล้วดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะไม่มีเทคโนโลยีในการสร้างของเลียนแบบขึ้นมา ดังนั้นจึงค่อนข้างแน่ใจได้ว่าเกือบทุกอย่างที่ดูเหมือนอัญมณีก็น่าจะเป็นของจริง ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ คุณค่าของมันนั้นก็เป็นที่ชัดเจน
เขาเข้าใจดีว่าพวกเขานั้นไม่มีอะไรที่จะให้โล่งใจ แต่ก็มีอย่างอื่นเกี่ยวกับคำพูดของเธอที่ทำให้เขาไม่สบายใจ นั่นก็คือการที่เธอบอกว่าเธอไม่รู้ว่าตราของเธอมีค่าเท่าไหร่
เป็นไปได้ว่ามันจะถูกมอบให้กับเธอ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
"เอาเป็นว่า ลองไปที่นั่นดูก่อน แล้วค่อยคิดดูละกัน ฉันอาจจะสามารถต่อรองราคาที่เหมาะสมได้ขึ้นอยู่กับว่าฉันจะจัดการกับมันยังไง..."
ถ้าเกิดกรณีที่เลวร้ายที่สุดล่ะก็ สุบารุก็มีวิธีการที่เป็นไปได้ที่จะนำหายนะมาสู่เขาเท่านั้น
คำพูดที่คลุมเครือของเขานั้นทำให้ซาเทลล่าขมวดคิ้ว แต่สุบารุก็โบกมือให้กับความสงสัยของเธอ
พวกเขาเดินมาประมาณสิบนาที พร้อมกับทั้งกังวลเกี่ยวกับสถานะทางการเงินของพวกเขาแต่ก็ไม่สามารถหาวิธีแก้ปัญหาได้
เมื่อมาถึงสถานที่ที่เรียกว่าโกดังสินค้า ทั้งสองก็มองหน้ากัน
"มันใหญ่กว่าที่พวกเราคิดเอาไว้ซะอีกนะเนี่ย"
"นั่นอธิบายว่าทำไมพวกเขาถึงเรียกมันว่าแบบนั้น.. แล้วถ้าทุกอย่างในนั้นเป็นของที่ถูกขโมยมาตามชื่อของมันล่ะก็ มันก็คงจะช่วยไม่ได้ล่ะนะ"
แน่นอน เพราะว่าพวกเขาจะขายสินค้าออกเป็นระยะๆ ดังนั้นมันคงจะไม่ได้เต็มไปด้วยสินค้ามากนัก
สุบารุคิดเรื่องนี้ขณะที่เขามองไปที่โกดังสินค้า รูปลักษณ์ของมันค่อนข้างไม่สมกับชื่อที่เรียกกันเลย
ตามการประมาณการของสุบารุแล้ว ขนาดของมันน่าจะเท่ากับร้านสะดวกซื้อ เมื่อรวมพื้นที่ของลานจอดรถด้วย
มันมีแค่ชั้นเดียว แต่มันก็ใหญ่เพียงพอที่จะรองรับรถยี่สิบคันได้อย่างง่ายดาย สภาพแวดล้อมรอบตัวของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ซากปรักหักพังและที่พักอาศัยต่างๆ นั้นไม่มีให้เห็นแล้ว และที่ด้านหลังของโกดังสินค้านั้นมีกำแพงขนาดใหญ่อยู่ แสดงให้เห็นว่ามันอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของสลัมอย่างแท้จริง
"กำแพงสูงนั่นมัน..."
"น่าจะเป็นแนวกำแพงของเมืองหลวงน่ะ ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาถึงที่สุดขอบโดยที่ไม่รู้ตัวนะเนี่ย"
คำพูดของเธอทำให้สุบารุลองคิดดูว่าแผนที่ของเมืองหลวงจะมีหน้าตาเป็นยังไง
มันน่าจะมีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยม มีกำแพงป้องกันล้อมรอบ แล้วภายในกำแพงเหล่านั้น บางทีตรงกลางหรือเหนือสุดก็คงจะมีปราสาทอยู่ และห่างไกลจากที่นั่นก็พบสลัมเหล่านี้
เขารู้สึกว่าเป็นเวลาสองหรือสามชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มการค้นหา และเพราะแบบนั้นเขาถึงมีไอเดียเกี่ยวกับขนาดของเมืองหลวง แต่ถ้าเขาเปรียบเทียบกับญี่ปุ่นที่ไม่มีความแตกต่างที่ชัดเจนแล้ว ขนาดของมันก็ไม่สามารถเทียบได้จริงๆ
"เอาล่ะ ถ้าข่าวลือเป็นความจริง เจ้าของร้านก็ควรจะอยู่ในนั้น แต่ว่า... ถ้าพิจารณาจากจุดยืนของพวกเราแล้ว เราจะจัดการปัญหานี้ได้ยังไงกัน?"
"ถ้าเป็นฉันจะตรงไปตรงมาเกี่ยวกับเรื่องนี้นะ เช่นฉันถูกขโมยบางอย่างไป ถ้ามันอยู่ที่นี่ก็ส่งมันคืนมาซะ อะไรประมาณนั้นน่ะ"
สุบารุยืนกรานมาหลายครั้งแล้วว่าทำแบบนั้นมันไม่ได้ผล แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะฟัง
เธอเป็นคนที่มีคุณธรรมไปจนถึงแก่นแท้ของเธอ เธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองคิดเกี่ยวกับวิธีการที่บิดเบือนได้ง่ายๆ
แต่ก็เพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนั้น เธอก็เลยหยุดเพื่อช่วยสุบารุ แม้ว่ามันจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยก็ตาม
"อ๊าา― เข้าใจล่ะ ถ้างั้น ปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเอง"
มีความเป็นไปได้สูงว่ามันจะลงเอยไม่ดี ดังนั้นสุบารุจึงต้องอาสาที่จะไปเองแม้ว่าจะไม่เต็มใจนัก
ทางเลือกสุดท้ายของเขา ― แต่นี่มันดูรีบร้อนเกินไปดังนั้นมันจึงไม่ได้รู้สึกเหมือนเป็นไพ่ตายเลย แต่มันก็เป็นปัญหาที่จะทำให้เสียเวลาไปโดยสิ้นเชิง สุบารุเลยไม่ลังเลในเมื่อเป็นเรื่องแบบนี้
ในขณะเดียวกัน ดูเหมือนว่าซาเทลล่าจะรู้สึกสับสนกับข้อเสนอนี้ ความมั่นใจครั้งใหม่ของเขานั้นทำให้เธอมองมาที่เขาด้วยความสงสัย
"เข้าใจแล้ว ฉันขอฝากนายหน่อยนะ"
"ฉันเข้าใจดีว่าเธอไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ท้ายที่สุด ตัวฉันเองก็ไม่ได้ทำอะไรเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากเธอ แต่ว่าฉันมีความคิดอยู่ ดังนั้นพยายามเชื่อ... เอ๋อ๋อ๋?!"
"ทะ-ทำไมนายถึงแปลกใจมากขนาดนั้นล่ะ?"
"ฉันหมายถึง นี่มันต่างจากแพทเทิร์นตามปกติอย่างสิ้นเชิงเลย ไม่ใช่เหรอ?! "ปล่อยมันให้กับคนที่ไม่มีอะไรดีอย่างนาย คนที่แทบจะไม่สามารถพูดคุยกับคนอื่นได้? อย่ามาทำให้ขำหน่อยเลย แม้แต่สุนัขก็ยังดีกว่านายเลย" ฉันคิดว่าจะได้ยินอะไรแบบนั้นซะอีก!"
"ฉันจะพูดอะไรแย่ๆ แบบนั้นซะที่ไหนล่ะ"
ความหวาดระแวงของเขานั้นทําให้เธอขุ่นเคือง อย่างไรก็ตาม เธอกระแอมและจ้องมองมาที่เขาด้วยดวงตาสีอเมทิสต์
"จริงอยู่ที่ว่านายไม่ได้ทำตัวมีประโยชน์อะไรมาจนถึงตอนนี้ แถมนายยังไม่ได้ทำหรือพูดอะไรเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดความมั่นใจ แต่ว่า..."
"นั่นมันคือการประเมินแบบไหนกันน่ะ? แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ล่ะนะ!"
"แต่ฉันก็เชื่อว่านายคิดอย่างรอบคอบแล้ว และฉันก็ไม่คิดว่านายโกหก"
เธอหยุดเขาจากการดูถูกตัวเอง แล้วหลังจากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึกๆ และพูดต่อว่า
"ฉันพยายามที่จะเชื่อในตัวนาย... แล้วก็มันคงจะโชคดีมากถ้านายทำมันสำเร็จจริงๆ"
"แทนที่จะเป็นส่วนสุดท้ายนั้น อะไรบางอย่างเช่น "ทำให้ดีที่สุดเพื่อฉันนะ" น่าจะทำให้ฉันมีแรงจูงใจมากกว่านะ เธอรู้มั้ย?"
"ฉันเรียกร้องมากขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ แต่ว่า ทำให้ดีที่สุดนะ"
หญิงสาวผู้ที่ไม่สามารถโกหกได้ ในทุกแง่มุมของถ้อยคำ
สุบารุตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้างหลังจากนั้นก็หันหน้าไปทางทางเข้า
นี่มันไม่ง่ายสำหรับเขาเลย แต่เขารู้สึกว่าความคาดหวังและความน่าเชื่อถือเล็กๆน้อยๆ ของเธอนั้นทำให้เขาได้แรงจูงใจที่เขาต้องการ แต่ถ้าเขากลับมาโดยทําอะไรไม่สําเร็จเลยล่ะก็ เขาก็คงจะไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง
ขณะที่เดิน สุบารุมองดูถุงพลาสติกในมือของเขา ที่ไม่ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนามาจนถึงตอนนี้
ภายในนั้นมีของที่เขานำมาจากอีกโลกหนึ่ง เท่าที่สุบารุกังวล พวกนี้คือสิ่งที่เขามีทั้งหมดในโลกนี้ เขาอาจจะสามารถใช้พวกมันในการแลกเปลี่ยนได้
เขาไม่รู้ว่าเหรียญตรานั้นมีค่าแค่ไหน แต่ก็คงไม่เกินโทรศัพท์มือถือของเขา ที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกนี้อย่างแน่นอน
นี่จะเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่สำหรับเขา แต่การเจรจาก็น่าจะเป็นไปได้ถ้าเขาใช้มันในการแลกเปลี่ยน
นั่นเป็นวิธีสุดท้ายที่เขาเก็บไว้เป็นความลับจากเธอ แน่นอน เขามีไพ่ตายมากมายที่ไม่ค่อยจะมีประโยชน์ในโลกใบนี้ เพราะฉะนั้นถ้าเขามีโอกาสที่จะใช้มัน เขาก็ควรจะทำเช่นนั้น
"เอิ่ม มีใครอยู่รึเปล่า?"
ยืนอยู่หน้าประตูไม้ เขาพยายามที่จะเคาะมัน เสียงนั้นดังกว่าที่เขาคาดไว้ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากภายใน
เขาลังเลที่จะเอื้อมมือไปจับ แต่ประตูกลับเปิดออกอย่างง่ายดายราวกับว่ามันไม่ได้ล็อค
ภายในไม่มีแสงไฟ มันมืดมากจนใครๆ ก็ต้องคลำหาทางเท่านั้น มันควรจะเป็นสถานที่ที่เก็บของที่ถูกขโมยมา แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างกลับไม่มีใครยืนเฝ้ายามอยู่เลย
"บางทีพวกเขาอาจจะอยู่ในห้องน้ำก็ได้ล่ะมั้ง... เอ่ออ มีใครอยู่รึเปล่า?"
สุบารุแหงนหน้ามองไปรอบๆ แต่แม้แต่แสงจันทร์ก็ส่องเข้ามาไม่ถึงในห้องนี้ ส่งผลให้มันมืดมาก และเมื่อเขาได้รับการต้อนรับจากอากาศที่เหม็นอับและกลิ่นอันไม่พึงประสงค์แล้ว สุบารุจึงตั้งปณิธานและตัดสินใจก้าวไปข้างหน้า
แต่ก่อนอื่นเลย เขาหันไปทางซาเทลล่า
"ถ้าเราสองคนเดินเข้ามาทั้งๆ แบบนี้ เราอาจจะดูเหมือนขโมยได้ เธอรอตรงนี้ก่อนเป็นไง?
"นายแน่ใจงั้นเหรอ? บางทีฉันควรจะเป็นคนที่..."
"ฉันตะโกนมาเยอะแล้ว เพราะฉะนั้นฉันคงจะไม่ถูกตัดออกไปทั้งๆ แบบนั้นหรอกนะ มันจะเป็นอันตรายได้ถ้าหากเจ้าของร้านเข้าใจผิดขึ้นมา ดังนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะนะ"
สุบารุก้มหัวให้กับเธอขณะที่เธอไตร่ตรองเรื่องนี้ จากนั้นเธอก็เอื้อมมือเข้าไปในเสื้อคลุมของเธอและดึงคริสตัลสีขาวออกมา แล้วยื่นมันให้กับเขา
"อย่างน้อยนายก็ควรจะมีแสงสว่าง แล้วก็ไม่ว่าจะมีใครอยู่ในนั้นหรือไม่ก็ตาม ก็เรียกฉันได้เสมอนะ"
"เข้าใจแล้ว ต้องรอบคอบเอาไว้ก่อนสินะ ฮะ... ฉันจะเปิดใช้งานมันได้ยังไงน่ะ?"
"ไม่รู้แม้กระทั่งวิธีที่จะใช้แล็กไมต์งั้นเหรอ? นายนี่ทึ่มจริงๆ ด้วยสินะ?"
เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งขบขันและประหลาดใจในขณะที่เธอเอาแล็กไมต์ไปกระแทกกับผนังเบาๆ ซึ่งส่งผลทำให้มันส่องแสงสีขาวอ่อน แต่แสงกลับสลัวมาก น่าจะส่องสว่างได้เพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะแยกแยะอันตรายที่เข้ามาใกล้
"ทุกวันนี้คนส่วนใหญ่ใช้แสงสว่างที่สร้างจากมานาแทน แต่นี่มันเรียบง่ายกว่ามากและฉันก็ชอบมัน ถ้าแสงดับลงล่ะก็ ทำอย่างนั้นอีกครั้งแล้วมันจะสว่างขึ้น"
"ยังงี้นี่เอง... สะดวกดีจริงๆ เอาล่ะ ฉันจะเข้าไปข้างในสักพักนะ"
ถือแล็กไมต์ไว้ในมือ แล้วสุบารุก็เดินเข้าไปอย่างขลาดๆ "อย่าฝืนตัวเองนะ" ซาเทลล่าพูดจากข้างหลังเขา และเขาก็ตอบกลับด้วยการยกมือขึ้น
เมื่อสุบารุผ่านประตูทางเข้าไป เคาน์เตอร์เล็กๆ ก็เข้ามาในมุมมองที่มืดสลัวของเขา บางทีที่นี่อาจจะเคยเป็นโรงเตี๊ยมหรืออะไรซักอย่างมาก่อน ที่อีกด้านหนึ่งมีกล่องพังๆ อยู่ บางคนอาจจะเดาได้ว่าเจ้าของร้านหรือใครบางคนจะต้องนั่งอยู่ที่นั่น
เคาน์เตอร์ก็ดูเหมือนจะทำหน้าที่เป็นแผนกต้อนรับ และมันยังมีของต่างๆ อยู่บนนั้น ― กล่องใบเล็ก ขวด และก็มีใบมีดทุกประเภทถูกวางอยู่อย่างไม่ระมัดระวัง
เขาอยู่ในความมืดทั้งทางกายและทางปัญญา ดังนั้นเขาจึงไม่อาจคาดเดาถึงคุณค่าของพวกมันได้ แต่สำหรับสายตาที่ไม่ได้รับการฝึกฝนแล้ว พวกมันคงไม่ได้ดูมีค่ามากนัก
"ฉันคิดว่ามันชัดเจนอยู่แล้วนะ ว่าของมีค่าจะต้องอยู่ลึกเข้าไปข้างใน"
ของที่ถูกขโมยมาจะมีป้ายไม้ติดอยู่ ดูเหมือนว่าตัวอักษรเหล่านี้จะถูกแกะสลักด้วยของมีคม ถ้าว่ากันตามที่ผู้ชายคนนั้นพูดก่อนหน้านี้ล่ะก็ นี่ก็อาจจะเป็นชื่อของโจรที่ขโมยของพวกนี้มา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะจับคนพวกนี้ได้ทั้งหมดในทีเดียว ถ้าพวกเขารวบรวมและส่งมอบมันให้กับทหารยาม
"ก็นะ มันก็ยังมีความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะใช้ชื่อปลอม และในสถานการณ์แบบนี้ มันมีพล็อตเรื่องที่ประเทศมีด้านมืดอยู่โดยการสมรู้ร่วมคิดกับอาชญากร..."
นอกจากนี้ยังมีคำถามที่ว่าของที่ถูกขโมยมาเหล่านี้ไปอยู่ที่ไหน
เขาสามารถอ่านล่วงหน้าได้ถ้านี่เป็นนวนิยายหรือมังงะ นั่นคือความคิดที่น่ารังเกียจของเขาในขณะที่เขาเดินเข้าไปข้างในต่อไป
มันยังไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิต แต่ถึงแม้จะมีแค่แสงสลัวๆ เขาก็สามารถสังเกตได้ว่าสิ่งของมีขนาดและมูลค่าที่เพิ่มขึ้นในขณะที่เขาเดินลึกเข้าไป
เหรียญตราที่มีอัญมณีฝังอยู่จะต้องอยู่ลึกเข้าไปในด้านหลังอย่างแน่นอน แต่ว่า ในขณะที่เขาคิดอย่างนั้น ฝีเท้าของเขาก็เร่งขึ้นโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ― แล้วหลังจากนั้น
"หืม?"
สุบารุหยุดลงเมื่อจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ อยู่ใต้รองเท้าของเขา
มันไม่ใช่ความรู้สึกไม่สบายเมื่อเหยียบลงบนสิ่งที่แข็ง ในทางตรงกันข้าม ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เขาเหยียบลงไปมันให้― มันรู้สึกเหมือนกับว่าเขาเหยียบลงบนอะไรเหนียวๆ
เมื่อเขายกขาขึ้นและสัมผัสพื้นรองเท้าของเขา เขาสังเกตเห็นของเหลวเหนียวเกาะติดอยู่ เมื่อนิ้วของเขารู้สึกแข็งทื่ออย่างแปลกประหลาด เขาก็รู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวจากภายใน
"นี่มัน... อะไรกัน"
เขายกนิ้วมาไว้ที่จมูกเพื่อดมกลิ่น แต่มลพิษที่ค้างอยู่ในอากาศก็เลี่ยงเขาจากการตระหนักถึงสิ่งที่มันเป็น แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่มีความกล้ามากพอที่จะนำมันเข้าปากเพื่อรับรส
เขาถูมันออกบนผนัง แล้วชี้แสงแสว่างไปข้างหน้าราวกับว่ามันเป็นเพราะความไม่สบายใจของเขา และที่ปลายทางของเขาก็มีต้นเหตุอยู่
"...อ๊ะ?"
เสียงของเขาเล็ดลอดออกมาเมื่อในที่สุดเขาก็เห็น 'มัน'
ภายใต้แสงสลัว สิ่งแรกที่เขาเห็นคือแขนข้างหนึ่งนอนล้มอยู่บนพื้นอย่างเลอะเทอะ นิ้วของมันเปิดออกราวกับว่ากำลังจะเอื้อมไปหาบางสิ่ง และน่าแปลก ที่ไม่มีอะไรอยู่เหนือข้อศอกไปเลย
เขายกแสงสว่างขึ้นราวกับว่าเขากำลังมองหาส่วนที่เหลือ และที่นั่นเขาก็พบกับขา บางทีอาจจะเป็นโชคดีที่ส่วนขายังติดอยู่กับลำตัว และส่วนของร่างกายก็มียังมีส่วนที่ควรจะมีอยู่
―ด้วยคอและแขนที่ฉีกขาด สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็คือศพของชายชราร่างใหญ่
"อะ"
เมื่อเขาตระหนักถึงสิ่งนี้แล้ว ปากของเขาก็ส่งเสียงที่ไร้ความหมายออกมา สิ่งที่อยู่ในใจของเขาตอนนี้นั้นไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความสิ้นหวังหรือความตกใจ จิตใจของเขานั้นว่างเปล่าอย่างท่วมท้น ความคิดทั้งหมดได้หยุดลงอย่างสมบูรณ์
แม้แต่ตัวเลือกที่ว่าจะ 'วิ่ง' หรือ 'อยู่' นั้นก็ไม่มีอยู่ในสมองของเขา ความว่างเปล่าทำให้เขายืนนิ่งจนกว่าสมองของเขาจะดูดซับภาพตรงหน้าเขาอย่างเต็มที่ นั่นจะเป็นสิ่งที่กำหนดชะตาชีวิตของเขาในที่สุด
"―อ๊า เธอเห็นเข้าแล้วสินะ ถ้างั้น ฉันก็ไม่มีทางเลือกแล้วสินะ ใช่แล้ว ไม่มีทางเลือกเลยจริงๆ"
เสียงของผู้หญิง เขาคิดว่าอย่างงั้น
เสียงต่ำและเยือกเย็น และกำลังสนุกกับตัวเองอยู่ เขารู้สึกอย่างนั้น
"กุอะ―!"
เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับไปมอง ทันทีที่เขาตัดสินใจที่จะหันไปหาเสียงนั้น เขาก็ถูกพัดออกไปด้วยแรงกระแทกมหาศาล
หลังของเขากระแทกกับผนัง ซึ่งทำให้แล็กไมต์หลุดออกจากมือ ส่งผลให้เขาถูกทิ้งเอาไว้ในความมืดมิด
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่สุบารุให้ความสำคัญ จิตสำนึกทั้งหมดของเขามุ่งมั่นที่จะ
"อุ...อะ ร้อน"
―เขารู้สึกถึง 'ความร้อน' อันน่าสยดสยองที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายของตัวเอง
―นี่มันแย่จริงๆ แล้ว
เขารู้สึกถึงพื้นแข็งที่สัมผัสกับแก้มของตัวเอง และตระหนักได้ว่าตัวเขานั้นได้ล้มลง
เรี่ยวแรงของเขาหายไปอย่างสมบูรณ์ และนิ้วของเขาก็ได้สูญเสียความรู้สึกไปแล้ว
ความร้อนจากลำไส้มันช่างแสนสาหัสจนเขาอยากจะฉีกคอตัวเองออกมา
―ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน ร้อน
ทันทีที่เขาอ้าปากเพื่อที่จะกรีดร้อง สิ่งที่ไหลออกมานั้นไม่ใช่เสียงกรีดร้อง มันเป็นก้อนเลือด
เขาอาเจียนเลือดออกมาเป็นจำนวนมากในขณะที่เขาไอ ฟองเลือดเริ่มขึ้นที่มุมปากในขณะที่เขากลืนน้ำลาย ภายในมุมมองของเขาที่ค่อนข้างมืดสลัว พื้นนั้นถูกย้อมไปด้วยสีแดง
―อ่า ทั้งหมดนี่มัน เลือดของฉัน?
มันมีปริมาณมากพอที่จะแช่ตัวของเขาที่ล้มลง เลือดคิดเป็นประมาณ 8 เปอร์เซ็นต์ของร่างกายมนุษย์ และว่ากันว่าถึงแม้จะสูญเสียไปแค่ประมาณหนึ่งในสามก็ยังสามารถเป็นอันตรายต่อชีวิตได้ แต่ ― ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียมันไปเกือบหมดแล้ว
เขาหยุดอาเจียนเป็นเลือด แต่ 'ความร้อน' ที่รู้สึกราวกับว่ามันกำลังจะเผาเขายังคงอยู่ เขายื่นมือไปที่ช่องท้องของตัวเองอย่างยากลำบาก และเมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เป็นไปไม่ได้ที่นั่น เขาก็เข้าใจ
―ท้องของฉันถูกเปิดออก สินะ
ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะรู้สึกร้อน ดูเหมือนว่าสมองของเขาจะสับสนว่า 'ความเจ็บปวด' เป็น 'ความร้อน'
เขาเกือบจะถูกฉีกออกเป็นสองส่วน มีเพียงผิวหนังด้านหลังเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่รั้งตัวเขาเอาไว้
สั้นๆ ก็คือ นี่ดูเหมือนว่าจะเป็น 'รุกฆาต' สำหรับเขาแล้ว
ทันทีที่เขาตระหนักถึงสิ่งนี้ สติของเขาก็เริ่มที่จะจางหายไป
แม้แต่ความร้อนที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดก็หายไป แม้แต่ความรู้สึกที่ไม่พึงประสงค์ของเลือดและความรู้สึกในมือที่เขาเคยใช้สัมผัสถึงอวัยวะของตัวเอง ทั้งหมดนี้ได้จางหายไปพร้อมกับจิตสำนึกของเขา
สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือร่างกายของเขา ที่ไม่สามารถไปอยู่กับจิตวิญญาณของเขาได้
ร่างกายนี้ใช้จิตสำนึกที่กำลังจะหายไปเพื่อเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย มันได้เงยหน้าขึ้นมอง
รองเท้าสีดำได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นขึ้นในแอ่งเลือดต่อหน้าต่อตาเขา มีใครบางคนอยู่ตรงนั้น และใครคนนั้นก็น่าจะเป็นคนที่ฆ่าเขา
น่าแปลก ที่เขาไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะมองไปที่หน้าของพวกมัน คนๆ นี้คือคนที่ปลิดชีวิตของเขา และถึงกระนั้นเขาก็ยังตัดสินใจที่จะเป็นเพียงผู้ชมความตายของตัวเอง เขาไม่มีเบาะแสว่าพวกมันเป็นใคร แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจในเรื่องนั้น
เขาเพียงปรารถนาให้หญิงสาวปลอดภัยก็เท่านั้น
"―บารุ?"
เขารู้สึกเหมือนกับว่าได้ยินเสียงเหมือนกับระฆัง
เขาอยู่นอกเหนือจากจุดที่จะสามารถแยกแยะความรู้สึกของตัวเองได้ ดังนั้นเขาคงจะแค่คิดไปเอง
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ความจริง เขาก็ยังคงรู้สึกสบายใจ
เพราะฉะนั้น―
"―!"
เสียงกรีดร้องเพียงสั้นๆ แล้วพรมโลหิตก็ได้ต้อนรับคนอีกคนหนึ่ง
เธอล้มลงข้างๆ เขา ตรงที่แขนของเขาอยู่พอดี
มือสวยๆ ของเธอได้ล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง และได้ประสานกับของเขา
―อาจจะเป็นเพียงแค่ความบังเอิญ
เขารู้สึกว่านิ้วของเธอขยับเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังบีบมือของเขา
"...รอ"
เขาบังคับให้สติที่หายไปของตัวเองกลับมาชั่วขณะหนึ่ง ความเจ็บปวดและความร้อน ทั้งหมดก็ได้จางหายไป มันเป็นความพยายามที่ไร้ความหมาย ไม่มีอะไรนอกจากผู้แพ้ที่เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์
แต่ถึงอย่างนั้น―
"ฉันจะ ช่วยเธอ―"
―ให้ได้เลย
ในตอนนั้นเอง ชีวิตของ นัตสึกิ สุบารุ ก็ได้ดับลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น