※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※
―นี่มันแย่จริงๆ แล้ว
หลงทางและหมดตัว คำพูดไม่กี่คำนั้นคือสิ่งเดียวที่เขาคิดได้
ก็นะ หมดตัวก็ไม่ได้ถูกต้องนัก เขายังมีกระเป๋าตังค์อยู่ และยังไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่าเขายังมีเงินทอนและแบงค์อยู่นิดหน่อย มันจึงไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขายังคงมีทรัพย์สินอยู่กับตัว
มีเพียงพอที่จะไปห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดเพื่อซื้อของและกินอาหารกลางวัน แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังสามารถเรียกได้ว่าหมดตัว
"ดูเหมือนว่าค่าเงินของที่นี่จะไม่เหมือนกับที่เดิมสินะ..."
เขาดีดเหรียญ 10 เยนหายากที่เขาถืออยู่ แล้วชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก
เขาเป็นชายหนุ่มที่มีผมสั้นสีดำและความสูงปานกลาง ด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแรงบวกกับเสื้อยืดราคาถูกทำให้เขามีบรรยากาศเหมือนกับนักกีฬา
ดวงตาที่เฉียบคมนั้นเป็นจุดเด่นเพียงอย่างเดียวของเขา และตอนนี้พวกมันก็ขมวดลงอย่างช่วยไม่ได้
ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูธรรมดา จนดูเหมือนว่าเขาจะสามารถหายเข้าไปในฝูงชนได้ทันที อย่างไรก็ตาม สายตาที่จ้องมองมาที่เขานั้นเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความพิศวงและไม่เข้าใจ ราวกับว่าพวกเขากำลังมองดูสิ่งที่แปลกประหลาด
เห็นได้ชัด ว่าไม่มีใครมีผมสีดำหรือสวมเสื้อยืดในท่ามกลางผู้คนที่มองมาที่เขา สีผมของพวกเขามีความหลากหลายมาก ผมบลอนด์ ขาว น้ำตาล เขียว น้ำเงิน และอื่นๆ นอกจากนี้ชุดของพวกเขายังเป็นชุดเกราะ ชุดนักเต้น เสื้อคลุมสีเดียวและอื่นๆ ที่ส่งกลิ่นอายบางอย่างออกมา
ชายหนุ่มทำได้แค่เพียงกอดอกอย่างเข้าใจเมื่อเหล่าผู้คนจ้องมองมาที่เขา
"ถ้าว่ากันง่ายๆ ก็คือ นี่มันก็เป็นแบบนั้น สินะ"
เขาดีดนิ้ว และชี้ไปที่ผู้คนที่กำลังจ้องมองเขาอยู่
"ดูเหมือนว่าฉันจะถูกอัญเชิญมาที่ต่างโลกสินะ"
ต่อหน้าเขามีรถม้าที่ถูกลากโดยสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนกิ้งก่าขนาดใหญ่
※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※
นัตสึกิ สุบารุ ถือกำเนิดในระบบการศึกษาที่ปราศจากแรงกดดันของญี่ปุ่นในยุคเฮเซ
เขามีชีวิตอยู่มาสิบเจ็ดปี และถ้าจะให้อธิบายถึงชีวิตของเขาก็คงจะต้องใช้เวลาถึงสิบเจ็ดปีด้วยเหมือนกัน
แต่ปัดเรื่องนั้นทิ้งไปก่อน สถานการณ์ในปัจจุบันของเขาสามารถอธิบายได้ง่ายๆ ว่า "เด็กนักเรียน ม.ปลายปีสาม ผู้เก็บตัว"
หรือถ้าจะให้ลงรายละเอียดเพิ่มเติมก็คือ "เศษขยะผู้ไม่สนใจในทุกสิ่ง แม้แต่พ่อแม่ของตัวเอง และขังตัวเองเอาไว้ในกระดองถึงแม้ว่าใกล้จะถึงการสอบเข้าแล้ว"
ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษเกี่ยวกับการที่ทำให้เขาอยากอยู่อย่างโดดเดียว
ก็แค่ในวันธรรมดาวันหนึ่ง เขาก็คงจะคิดว่า "ถ้าตื่นขึ้นมาตอนนี้ก็คงจะรู้สึกเจ็บปวด" และนั่นก็กลายเป็นแรงผลักดันที่ทำให้เขาไม่อยากไปโรงเรียน
การขาดเรียนของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และกว่าที่เขาจะรู้ตัว เขาก็ได้กลายเป็นพวกเก็บตัวที่ทำให้พ่อแม่ต้องเสียน้ำตา
เขาใช้เวลาทั้งวันไปอย่างเกียจคร้าน จมดิ่งลงไปในโลกของอินเทอร์เน็ตโดยแทบไม่มีการสื่อสารใดๆ
"ผลที่ได้คือการถูกอัญเชิญมายังต่างโลกงั้นเหรอ เฮ้อ... ก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกนะ"
เขายืนยันสภาพแวดล้อมรอบตัวอีกครั้ง และถอนหายใจออกมาหลายครั้ง
เขาย้ายจากถนนที่เขาอยู่ และตอนนี้เขานั่งอยู่ในตรอกที่ค่อนข้างสลัว
พื้นนั้นถูกปูเอาไว้ ค่อนข้างหยาบเมื่อเทียบกับญี่ปุ่นสมัยใหม่ แต่ก็ไม่ได้แย่เลย
"สมมุติว่านี่คือโลกคู่ขนานแนวแฟนตาซี เดาว่าคงจะเป็นแบบอารยธรรมยุคกลางสินะ ไม่เห็นเครื่องจักรที่ไหนเลย และอาคารส่วนใหญ่ก็สร้างมาจากหินและไม้ด้วย..."
เขานึกย้อนไปถึงภาพที่เห็นระหว่างทางมาจนถึงตรอกและรวบรวมข้อมูลเอาไว้ในหัว เขาปล่อยให้จินตนาการของเขาโลดแล่นไป ผลก็คือเขารู้สึกพร้อมมากขึ้นสำหรับสถานการณ์ในปัจจุบัน
ก่อนอื่น ก็ต้องวิเคราะห์วัฒนธรรมของช่วงเวลานั้นและความแตกต่างกับญี่ปุ่นอย่างใจเย็น ตรวจสอบความแตกต่างในกฎฟิสิกส์ และความเป็นไปได้ในการสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ สิ่งเหล่านี้เป็นลำดับความสำคัญของสิ่งที่เขาจะตรวจสอบ
"เอาล่ะ มาเริ่มกันเลยเถอะ ฉันไม่ได้จินตนาการพวกนายขึ้นมา และฉันค่อนข้างแน่ใจเกี่ยวกับระดับของอารยธรรม ดูเหมือนว่าเงินของฉันจะไม่มีประโยชน์อะไร แต่ฉันใช้โอกาสนี้คุยกับเจ้าของร้าน และดูเหมือนจะไม่มีปัญหาในการสื่อสารกัน"
เมื่อรู้ตัวว่าถูกอัญเชิญมา สิ่งแรกที่สุบารุทำคือพยายามที่จะเจรจากับ "คนขายของชำ?" เพื่อพยายามที่จะซื้อ "แอปเปิ้ล?" ด้วยเงินเยนญี่ปุ่น เขาถูกปฏิเสธทันที ดูเหมือนว่าโลกนี้จะใช้เหรียญทอง เงิน และทองแดงเป็นสกุลเงิน มูลค่าของสกุลเงินในโลกนี้สามารถเข้าใจได้อย่างง่ายๆ แน่นอนว่ามันเหมาะกับโลกคู่ขนานในรูปแบบโลกแฟนตาซีอย่างแน่นอน
"อืม ฉันคิดว่ามันน่าจะมีของปลอมที่เป็นโลหะผสมนะ"
เขาคิดแบบนั้นในขณะที่รถลากกิ้งก่าอีกคันวิ่งผ่านถนนไป สิ่งนี้ทำให้เกิดเมฆฝุ่นขนาดมหึมา แต่ชาวเมืองก็ไม่ได้สนใจ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคุ้นเคยกับมันแล้ว
"แต่ถึงอย่างนั้น พวกมันก็ไม่ได้ดูธรรมดาเหมือนกับรถยนต์เลย... พอลองมาคิดๆ ดูแล้ว ฉันก็ไม่เห็นหมาหรือแมวอยู่แถวนี้เลย"
กิ้งก่าที่ลากรถอยู่นั้นดูตัวใหญ่กว่าม้ามาก เมื่อเทียบกับสัดส่วนของพวกมันน้ำหนักของพวกมันดูเหมือนจะคงที่ดี แต่มันก็ยังน่ากลัวที่จะเห็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดใหญ่แบบนี้
"เป็นเรื่องปกติของที่นี่ สินะ... ทั้งกิ้งก่าและสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์"
แล้วสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการจะยืนยัน ก็คือลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของมนุษย์บนโลกใบนี้
พวกเขามีผมที่มีสีสันหลากหลาย แต่ใครๆ ก็สามารถทำสีผมแบบนั้นได้ง่ายๆ ด้วยสีย้อม สำหรับโลกคู่ขนานแนวแฟนตาซีแล้ว ถือได้ว่าไม่มีอะไรพิเศษ กลับกัน สุบารุนั้นมุ่งเน้นไปที่ "หูสัตว์" ของพวกเขา
เมื่อชำเลืองมองคร่าวๆ เขาก็เห็นหูหมา หูแมว หรือแม้แต่หูกระต่าย และเขาอาจจะมองเห็นมนุษย์กิ้งก่า แต่ก็ยังมีคนที่ดูไม่แตกต่างจากสุบารุมากนักนั่นทำให้เขาสรุปได้ว่า-
"เป็นโลกคู่ขนานแนวแฟนตาซี วัฒนธรรมเป็นอารยธรรมยุคกลางแบบทั่วๆ ไป ครึ่งมนุษย์เป็นเรื่องปกติ ดังนั้นการต่อสู้และการผจญภัยก็อาจเป็นเรื่องปกติด้วยเหมือนกัน สัตว์มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วพวกมันก็ยังทำหน้าที่ของมัน นั่นคือทั้งหมดอย่างนั้นเหรอ?"
เมื่อสรุปได้เช่นนั้น สุบารุก็หายใจเข้ายาวๆ
เมื่อพูดถึงสถานการณ์ที่เขาต้องเผชิญ เขาขมวดคิ้วให้กับความคืบหน้าที่ดูเหมือนจะสะดวกสบายเกินไปนี้ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามจินตนาการของเขา เขาสามารถใช้ความรู้สมัยใหม่อย่างอิสระเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังอันเหลือเชื่อ อย่างไรก็ตามโลกใบนี้นั้นแตกต่างจากที่เขาคิดเอาไว้เล็กน้อย
"ฉันทำการจำลองยุคเซ็งโงกุได้อย่างสมบูรณ์แบบ... ถ้าฉันไปที่นั่นล่ะก็ ฉันคงจะยึดประเทศจากโนบูนางะได้เลย"
เมื่อพูดถึงโลกคู่ขนานแนวแฟนตาซี ความรู้ที่ดีที่สุดของเขาก็คือการผลิตดินปืน และถึงแม้มันจะไร้ความหมายเมื่อพิจารณาถึงระดับเทคโนโลยีของโลกใบนี้แล้ว แต่โลกคู่ขนานแนวแฟนตาซีมักจะมาพร้อมกับเวทมนตร์ หากเป็นกรณีนี้ อาจจะสามารถทำให้ดินปืนเป็นได้มากกว่าดอกไม้ไฟ
"ก็นะ นอกจากนี้มันยังมีความคิดที่ว่าเวทย์มนตร์ไม่ใช่คำตอบของทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้ามีโอกาสได้มีส่วนสนับสนุนความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ล่ะก็ ฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อ... ก่อนอื่นเลย ปัญหาในปัจจุบันของฉัน"
เขาไม่มีเบาะแสว่ายังไงหรือทำไมเขาถึงถูกอัญเชิญมาที่นี่
เขายังจำได้ดีว่าเขาทำอะไรอยู่ก่อนที่จะถูกอัญเชิญมา เป็นครั้งแรกในระยะเวลาอันยาวนานที่เขาออกมาข้างนอกเพื่อที่จะซื้อราเม็งถ้วยที่ร้านสะดวกซื้อและกำลังจะกลับบ้าน เขาไม่อยากใช้จักรยานก็เลยเลือกที่จะเดินเท้าไปแทน
ระหว่างทาง เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนแล้วคิดว่า "คืนนี้พระจันทร์ใกล้จะเต็มดวงแล้วสินะ" และเมื่อเขามองลงมาและกระพริบตา มันเป็นเวลาเที่ยงวัน
จากกลางคืนเป็นตอนเที่ยงในทันที เขารู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้เขาสงบลงแล้ว แต่ทันทีที่ถูกอัญเชิญมาความตื่นตระหนกของเขานั้นเป็นสิ่งที่สามารถบอกต่อไปยังคนรุ่นหลังได้เลย
"แต่พอลองคิดดูแล้ว ฉันที่เป็นลูกชายคนเดียวหายไปแบบนี้ คนรุ่นนั้นก็คงจะไม่มีหรอกนะ"
ในขณะที่เขาพึมพำสิ่งนี้ เขาก็ตรวจสอบข้าวของของตัวเองอีกครั้ง ในโลกคู่ขนานแนวแฟนตาซี อุปกรณ์เริ่มต้นนั้นมีความสำคัญมากกว่าที่เขาคิดไว้ เขาต้องใช้ทุกอย่างที่เขามี แม้จะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม
อย่างแรก โทรศัพท์มือถือ (พร้อมกับแบตเตอรี่ที่ใกล้จะหมด) กระเป๋าตังค์ (มีบัตรสมาชิกเช่าวิดีโออยู่จำนวนมาก) ราเมนที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อ (รสซุปกระดูกหมู โชยุ) ขนมอีกนิดหน่อย (รสข้าวโพด) เสื้อสีเทาอันเป็นที่รักของเขา (ยังไม่ได้ซัก) รองเท้าผ้าใบที่ชำรุด (ใช้มาประมาณสองปี) และอีกมากมาย
"อันนี้แล้วก็อันนี้ ฮะ... อย่างน้อยทำไมถึงไม่ให้ปืนพกมาล่ะ? แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ?"
ดูเหมือนว่ามีเพียงแค่ขนมเท่านั้นที่มีประโยชน์และเพียงเพื่อให้อิ่มท้องเท่านั้น
"สถานการณ์นี้มันสิ้นหวังสิ้นดี และแน่นอนว่าฉันไม่รู้สาเหตุ ฉันไม่มีแม้แต่ความทรงจำว่าเดินผ่านกระจกหรือกระโดดลงไปในสระน้ำด้วยซํ้า แล้วที่สำคัญที่สุดเลย สาวสวยที่อัญเชิญฉันมาอยู่ที่ไหนกันล่ะ?"
การหายตัวไปของนางเอก ถ้าว่ากันตามมาตรฐานของ 2D แล้ว ถือว่าเป็นการกระทำที่ขาดความเอาใจใส่อย่างคาดไม่ถึง อัญเชิญเขามาแล้วทิ้งไว้อย่างนี้ ประหนึ่งกับว่าเขาถูกโยนทิ้งไปอย่างเฉยเมย
ในความเป็นจริง สุบารุไม่สามารถหนีจากความจริงได้อีกต่อไปแล้ว ในตอนนี้เมื่อเขาประเมินสถานการณ์ของเขาแล้ว เขาก็ทำได้แค่เพียงก้มหน้าลงด้วยความสิ้นหวังก็เท่านั้น
"โอ๊ย ให้ฉันได้พักบ้างเถอะ ฉันควรจะต้องทำอะไรที่นี่เนี่ย?"
สุบารุถึงขีดจำกัดแล้วในขณะที่เขาบ่นพึมพำ ตอนนี้เขารู้สึกอยากจะกลับไปที่โลกเดิมอย่างจริงจัง การแฟนตาซีนั้นถูกทิ้งเอาไว้ในอาณาจักรแห่งจินตนาการนั่นล่ะดีที่สุดแล้ว มันสนุกที่จะจินตนาการถึงการมาต่างโลกเพื่อที่จะได้รับพลังอันเหลือเชื่อ แต่เมื่อได้มาอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นจริงๆ แล้ว เขาจะทำอะไรได้บ้างล่ะ?
"สำหรับตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความอยู่รอด แต่ว่า... ทักษะการสื่อสารแค่เลเวล 1 ของฉันจะเพียงพอรึเปล่าเนี่ย?"
นอกจากครอบครัวแล้ว คนที่เขาพูดด้วยจริงๆ ก็มีแค่พนักงานร้านสะดวกซื้อเท่านั้น เขาใช้ชีวิตแบบนี้มาเกือบปีแล้ว และลืมไปนานแล้วว่าควรจะจัดการกับปฏิสัมพันธ์ทางสังคมอย่างไร
"ทั้งๆ ที่ฉันสามารถพิมพ์ได้อย่างรวดเร็วในการสนทนาออนไลน์แท้ๆ..."
สุบารุขยับนิ้วอย่างหงุดหงิดในขณะที่ไตร่ตรองถึงอนาคตด้วยความสิ้นหวัง อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าสะท้อนผ่านตรอก เขามองขึ้นไปและเห็นชายสามคนกำลังขวางทางออกเอาไว้
